اولین سال دیجیتال نومدی — چیزهایی که کاش قبلاً می‌دانستم

شروع داستان

اولین باری که با لایف‌استایل Digital Nomad آشنا شدم را هیچوقت یادم نمی‌رود. قلبم به تپش افتاده بود و ذهنم مدام تصویر سفرم به تمام کشورهای جهان و کار کردن در کافه‌ها و استراحت در Airbnb های مختلف را مجسم می‌کرد. از آن روز تصمیم گرفتم که با وجود تمامی سختی‌های پیش رو، از وضعیت مزخرف پاسپورت ایرانی گرفته تا همه مشکلات، این لایف‌استایل را امتحان کنم.

من یک Software Design and Development Agency در کانادا دارم، پاسپورتم ایرانی است و ویزای کانادا ندارم. شرکت را از طریق شریکم که سیتیزن کاناداست ثبت کردیم. کارم کلاً با کامپیوتر است و حدود اواسط ۲۰۲۲ با خانواده از ایران خارج شدیم. ۲۶ سالم بود. مسیر اول: ۳ ماه استانبول، ۱.۵ ماه باتومی گرجستان، ۷ روز مسقط عمان.

درس اول: برنامه‌ریزی ویزا سخت‌تر از انتظار است

برنامه‌ام این بود که سفر بروم دائم و در پروسه هم برای ویزای دیجیتال نومد پرتغال اپلای کنم. اما آن موقع ویزای D8 هنوز نیامده بود و ویزای D7 را باید استفاده می‌کردیم. وکیل می‌گفت Active Income هم اوکی است ولی بعدش وسط پروسه‌مان یهو در اکتبر D8 را پرتغال معرفی کرد و یهو بانک گیر داد که باید حتماً Passive باشد Income برای D7. نهایتاً رزیدنسی دانشجویی برای من اوکی شد، اما برای خانواده به خاطر ددلاین ثبت‌نام دانشگاه‌ها داستان پیش آمد.

درس: پلان‌های ویزایی را با حاشیه اطمینان بسازید. قوانین تغییر می‌کنند، مخصوصاً در پروگرام‌های جدید.

درس دوم: بودجه‌بندی واقعی

الان دائم دارم سفر می‌کنم و بودجه‌ام ۲۰۰۰ دلار در ماه است. بقیه‌اش همه‌اش می‌ماند توی جیبم. این را هم در نظر بگیرید که با ۲۰۰۰ دلار در ماه در آسیا و آمریکای لاتین واقعاً می‌شود خیلی خوب زندگی کرد چون همه چیز خیلی ارزان است. اکثر افرادی که صحبت کرده‌ام بودجه‌هایشان طرفای ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ دلار در ماه است.

سه نوع Freedom اصلی داریم: Location Freedom (هر جایی که بخواهی باشی)، Time Freedom (هر زمانی که بخواهی کار کنی)، و Financial Freedom که مادر دو تای دیگر است.

درس سوم: مالیات را جدی بگیرید

به خاطر اینکه Perpetual Traveller هستم Tax ندارم و ۸۰ تا ۹۰ درصد درآمدم خیلی راحت می‌ماند توی جیبم بعد از کسر مخارج سفر. ما ایرانیان حالا خوشبختانه یا متأسفانه تقریباً هیچ دیدی در زندگیمان از مسئله‌ی Tax نداریم. خیلی از ایرانیانی که با شرکت‌های خارجی کار می‌کنند و درآمد خوبی دارند، هیچ مالیاتی نمی‌دهند داخل ایران — اما به محض اینکه مهاجرت کنند و اولین سال مالیات بدهند، درد دارد.

مثال: یک نفر با درآمد ۱۰۰۰۰ دلار در ماه در تورنتو، باید ۴۰۰۰ دلار مالیات بدهد و حدود ۳۰۰۰ دلار هم هزینه زندگی. با درآمد مشابه در مالزی تحت ویزای دیجیتال نومد، مالیات خارجی ۳ تا ۵ درصد است.

درس چهارم: جامعه ایرانی در خارج

یکی از چیزهایی که برایم جالب بود این بود که در ترکیه یک حسی داشتم که از ایرانی‌ها فراری هستم. اما با خودم گفتم: چرا واقعاً این حس را داری؟ نه ایرانی بدی در زندگیم داشتم، نه دلیل منطقی‌ای پیدا کردم. متوجه شدم این یک Bias داده است — جامعه ایرانی ترکیه سوگیری شدیدی دارد به سمت ایرانی‌هایی که یا غیرقانونی آنجا هستند یا می‌خواهند زمینی به یونان بروند.

همان ایرانی‌هایی که از هم فراری هستند، همانا پایش بیاید ببینند یک ایرانی دیگر به کمک نیاز دارد، به هیچ‌وجه دریغ نمی‌کنند.