تو پای به ره در نه و از هیچ مپرسخود راه بگویدت که چون باید رفت

سه ماه قبل از پرواز توی گروه می‌نشستم و گوش می‌کردم. وقتی رسیدم تفلیس، انگار قبلاً اونجا بودم — چون اسم کافه‌ها و خیابون‌ها رو از پیام‌ها بلد بودم.

فرق این کامیونیتی این بود که هیچکس بهم نگفت «باید بری». فقط جواب سوال‌هام رو صادقانه می‌دادن — حتی وقتی جواب صادقانه «هنوز نرو» بود.

ویزا ران اول رو با دو نفر از اعضا رفتم. هیچ‌کدوممون قبلش حضوری هم‌دیگه رو ندیده بودیم. اومدنی، انگار سال‌ها رفیق بودیم.